Posted on Leave a comment

Ο τόνος στη φωνητική μεταγραφή

Όταν η προφορά μιας λέξης γράφεται με φωνητικά σύμβολα, είναι λάθος το τονικό σημάδι να μπαίνει πάνω στο φωνήεν. Διότι δεν τονίζεται το φωνήεν, αλλά η συλλαβή.
Η προφορά του φωνήεντος γίνεται πιο έντονη, κάτι που αποτυπώνεται τις περισσότερες φορές με αλλαγή συμβόλου, αλλά το ανέβασμα της φωνής γίνεται στη συλλαβή.
Π.χ. η αντωνυμία « εμένα » γράφεται φωνητικά [e’mεna] κι όχι [eména].
Η λέξη « έμενα » (παρατατικός του ρήματος ‘μένω’) γράφεται φωνητικά [‘εmena] κι όχι [émena].
Η λέξη « εχθές » γράφεται φωνητικά [εx’θεs] (όχι [exθés]), ενώ η λέξη « εχθρός » γράφεται [εx’θros] (όχι [exθrόs]).
Ο συλλαβισμός των δύο αυτών λέξεων φαίνεται καθαρά: εχ-θές και εχ-θρός, με το πρώτο « ε » να προφέρεται πιο ανοιχτά λόγω των συμφώνων που το ακολουθούν.
­Η λέξη « αστέρι », γράφεται φωνητικά [as’tεri] κι όχι [astéri], διότι η προφορά της λέξης είναι « ασ-τέ-ρι ».
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *